{C:$00CCFF}JEAN-PAUL BELMONDO {C:$00CCFF}W FILMIE...
{C:$00CCFF}W IMIĘ PRZYJAŹNI
{C:$00CCFF}SCENARIUSZ
{C:$00CCFF}MUZYKA
{C:$00CCFF}W POZOSTAŁYCH ROLACH
- Podobno Leon sprzedał bar. - Nie gadaj...
To palant.
Jesteś jakiś nerwowy.
{C:$00CCFF}REŻYSERIA
- Wielka Zaza zmieniła dzielnicę. - Naprawdę?
Słyszałem, że pracuje w banku, dlatego trudno go rozpoznać.
Dziwne. Kiedyś widziałem go w portkach do golfa.
- Witam, komisarzu. - Jeszcze nie ma waszych klientów?
Tylko marzniemy przez tych sukinsynów.
- Przynieśliby jakieś kanapki. - A my zjemy coś na ciepło.
- Możesz mi to wyjaśnić? - Co?
Wszystko...
owoce morza, ten luksus. To nie to samo, co kanapki
- Jedź. Nie lubisz ostryg? - Lubię, ale chciałbym to zrozumieć.
Co tu rozumieć? Napisałem dymisje. Wystarczy je tylko podpisać.
- Niektórych to uszczęśliwi. - Mam to gdzieś.
Zmień coś w życiu i w odpowiedniej chwili.
- Czy nie robimy głupstwa? - Jasne!
A co na to twój dzieciak?
Christian... jest szczęśliwy jak skowronek.
Zobaczył w telewizji Antyle i już widzi się na desce surfingowej.
Może odwiedzimy Katię w lokalu Nowy Jork?
Mówisz o pracy, czy skoku w bok?
Przecież glina też może łączyć przyjemne z pożytecznym.
Dobry wieczór, komisarzu.
- Dobry wieczór, księżniczko. - Witam, komisarzu. Dziękuję za Eryka.
- Niech skończy z głupstwami. - Następnym razem nie odpuszczę.
- Gdzie masz tę ziemię? - Nie zaczynaj. Na wyspach.
Sprawdziłby się tam hotel?
- Jej wartość się potroiła. - Wyglądamy na hotelarzy?
Ty nie, ale to nic. Umieszczę cię w kuchni.
- Małże szefowej. - Do tego frytki, dwa jajka sadzone...
Miło tu.
Dobry wieczór... Stan nie jest z tobą?
- Jak leci? - W porządku.
- Napijesz się? - Jasne.
Zdaje się, że nas opuszczacie.
- Będzie was nam brakować. - Młodzi już czekają,
...żeby nas zastąpić. - Ostro napierają.
Znam ich.
Macie w sobie coś prawie miłego, czego im brakuje.
Jesteśmy uroczy, Katiu, i do tego z klasą.
Nie ma już takich indywidualności jak my.
- Nie będziesz tego żałować? - O, nie!
Poza oczami... masz piękny uśmiech.
Szampan...
Napijmy się.
Byłaś wspaniała.
Chyba już wiesz, że nas opuszczają.
Wyjeżdżają na wyspy we dwoje. Jak pedały.
- No cóż, taka już moda. - Muszę iść.
- Zabierasz ze sobą syna? - Jasne.
- A jego nauka? - Szkoły są wszędzie.
I to za dużo... Będziemy żałować, że już nie ma analfabetów.
- I jak tam, Jo? - Przecież obiecałem. Dałem słowo.
- Jaka to obietnica? - Schneider.
- Co Schneider? - Wszedł tu 10 minut temu.
Na pewno?
Tak. Widywałem go codziennie przez 18 miesięcy.
- Dzięki, Jo. - Proszę.
Wypełniłem zadanie, komisarzu.
Tak. Teraz masz spokojne sumienie, Jo Billar.
Schneider jest na sali.
- Gdzie? - Zostań tu.
Tym razem nie dam mu się wykiwać.
Co robimy?
Idziemy?
- Nieźle się bawi. - Nie za długo.
- Pamięta mnie pan? - Spadaj!
Mam coś dla pana. Chodzi o narkotyki. Super sprawa.
Znam dealerów. Mają po 10, 20 działek.
- Ale można się naćpać. - Lepiej kup sobie fistaszki!
Schneider!
Czego pan chce?
Mój wóz!
Tędy.
- Jeszcze jeden. - Tak, ale ten...
Wiem.
Cóż mogę powiedzieć? Znasz drania, który to zrobił?
Nie.
- Jak to się stało? - To już nie ma znaczenia.
- Musisz napisać raport. - Jasne.
Simon miał syna. Christiana?
Tak.
Jestem jego ojcem chrzestnym.
- A matka? - Zniknęła... tuż po porodzie
Do Dyrektora Policji Narodowej.
Mam zaszczyt poinformować Pana o mojej dymisji i rezygnacji
z pełnienia obowiązków służbowych z dniem 1 grudnia 1984 roku.
Żałoba po glinie nigdy nie trwa długo.
Minęły 2 lata. Mianowano mnie szefem Wydziału Prewencji.
I to nie przez przypadek.
Tylko ja wiedziałem, dlaczego zostałem w policji.
Marzyłem o chwili, w której wypalę ze spluwy w gębę Schneidera
tak jak on to zrobił Simonowi.
Dzień dobry.
- W porządku? - Witam, komisarzu.
Tak?
- Dyrektor chce z panem rozmawiać. - Przełącz.
Stan, pamiętaj o konferencji prasowej.
- Co mam im powiedzieć? - Cokolwiek.
Chcą zobaczyć szefa Wydziału Prewencji.
Powiesz, że wygrasz z bandytami.
Nie brak ci wyobraźni... Bardzo oryginalne.
- Cześć, panowie! - Proszę mi podać liczbę szefie.
- Nie możesz sam znaleźć? - Pańska to co innego.
- 4 lub 2. - 7! Super!
No widzisz!
Morin... przygotuj raport o Jugolach z rue Ordener.
Z właściwą sobie kompetencją.
Zanijevo i Jaslevic. Notoryczni alfonsi.
Tak. W raporcie użyjesz poprawnych form czasu przeszłego,
plus akapit, w którym sprecyzujesz,
że komisarz Pezzoli to palant.
"Niekonsekwentny" zabrzmi mniej brutalnie, ale właściwie.
Jak ci pasuje.
Jeśli dostaniemy nagrodę z literatury od Akademii Francuskiej, to też dzięki tobie.
Ze Schneiderem miał pan rację. Chyba znów się pojawił.
- Skąd wiesz? - Plotki.
- Cena podnieca informatorów. - Zobaczymy.
Nie pozbierałeś tego? Nie będę się tobą zajmował.
Jesteś u mnie, nie w hotelu.
Co znowu?
Facet od matmy jest ślepy. Moją 3 bierze za 8.
A 7 za 4. Już to znam. Musisz się poprawić.
- Chcę być u ciebie. - Jesteś uparty jak twój tato!
- Przeszkadzasz mi w pracy. - Już nie będę. Przyrzekam.
No, dobrze... wejdź.
- Coś ugotuję, ojcze chrzestny. - Goszczę kuchmistrza?
Nie nazywaj mnie ojcem chrzestnym.
Zdaje się, że jutro będę musiał zadzwonić do dyrektora szkoły.
Nie będę go przepraszać. Nie jestem za ciebie odpowiedzialny.
- Nie ma mleka? - Nie ma. Nie piję mleka.
Poważnie. Tak być nie może.
Jeśli będziesz miał złe stopnie, przestaniesz tu mieszkać.
- Słyszysz? - Tak. Gdzie jest pościel?
W szafie.
Powiedz, jeśli cię nudzę gadaniem.
Mam tylko ciebie. Dokąd pójdę?
No, tak, wiem... Ale jutro do wozu i na lekcje.
Masz coś w sobie. Nikt tak nie patrzy wielkimi oczami jak ty.
Musisz mnie tego nauczyć.
- Ojcze chrzestny? - Tak?
Mogę tu trochę zostać?
Wiesz, co z tobą nie tak? Nie umiesz się zatrzymać.
Teraz daj mi spokój, bo chcę poczytać. Pogadamy jutro.
- Kurwa twoja mać! - Czyja?
Moja. Moja mać. Ale to dlatego, że pan...
- Zapomniałeś o czymś, Sumatra? - Zawsze mówię panu wszystko.
- Ale zapomniałeś o tym, że wrócił. - Kto?
Masz, nażryj się harissy. Może to rozwiąże ci język.
Dobrze wiesz, że mówię o Schneiderze.
Jak tu nie wiedzieć, skoro wszyscy o tym mówią.
Nie jesteś w pierdlu, bo miałeś pomóc mi złapać Schneidera.
Już zapomniałeś?
Nie chciałem panu zawracać głowy.
- Nie wsadzi mnie pan? - Po co miałbym to robić?
Wsadzam tylko wilki...
nie barany.
- Jednak wróciłeś. - Jak widać.
- Tęskniłem za krajem. - Wejdź.
- Nie cieszysz się, że mnie widzisz? - Cieszę się, ale to
niebezpieczne.
- Czyżby? Dla kogo? - Dla ciebie.
Miło mi, że tak się o mnie martwisz.
- Jadasz śniadania z gliną? - To był komisarz Stan.
Od 2 lat trzyma mnie za jaja...
od tej sprawy w lokalu Nowy Jork.
Wie, że wróciłeś do Francji...
i chce cię dorwać.
To dlatego, powiedziałem...
że się martwię o ciebie.
Taki facet jak ty, Sum, nie zasługuje na śmierć ze strachu.
4... 3... 2...
1... 0.
Wyskakuj.
- Już zaczęli? - 15 minut temu. Proszę tędy.
Wybaczcie, panowie.
Jedyne informacje, jakie mamy o furgonie opancerzonym
pochodzą od naszych ludzi. Mówią o grupie młodych Cyganów
...spoza środowiska. - Moi informatorzy już węszą.
Złapanie ich to kwestia kilku tygodni.
- To tylko płotki. - Oby się pan nie rozczarował.
Znam tylko jednego, który zabija ludzi jak psy.
Nazywa się Schneider.
Niech pan znów nie zaczyna! Od 2 lat zawraca nam pan nim głowę!
Pewnie przez satelitę kieruje z Caracas swoimi napadami.
Sądzę, że siedzi w Wenezueli i nie ma zamiaru wrócić do pierdla.
Niech pan Pezzoli wróci do swoich alfonsów i dziwek.
- Wezmę ten furgon na siebie. - Sam. Jak zwykle.
Panie Stan, proszę sobie wbić w głowę,
że metody policji nie ograniczają się do wymachiwania spluwą.
Uwielbiam westerny... ale tylko w kinie.
W porządku, durniu!
Bardzo zabawne.
- V 1, słyszycie mnie? - Właśnie wyszedł. Jest w szarym BMW.
Tu V 2. BMW na rue Verniquet. Kierunek Porte Maillot.
Nasz kumpel wraca z dwoma facetami.
Wsiadają do BMW... Jedziemy za nimi.
Tu V 3. Odbiór.
Tu V 3. Co robimy, szefie?
Jestem na miejscu.
Zajmę się nimi. Jedźcie za mną.
Zdejmij mu kajdanki.
Co robiliście w tym artyleryjskim wozie?
Artyleryjskim? Mam tylko P 38.
Co do reszty, nie wiem. Nie pytałem.
Bo jesteś dyskretny.
Pan ci przeszkadza? Mamy być sami?
Zostaw nas, Eric.
Nie mówiłem, że mi przeszkadza.
To tak, jakbyś chciał mi się zwierzyć...
Jak w miłości. Nie chcemy świadków.
Popatrz.
Zdjęcia pamiątkowe.
Crédit Lyonnais. Boulevard Magenta.
17 marca, 85 roku. C.C.F. Znowu ty. Wsiadasz do samochodu.
Filia banku Vernes przy rue la Fayette.
Wspaniałe. W zbliżeniu. Trochę spięty.
Uśmiechaj się, gdy strzelasz.
To ktoś do mnie podobny.
Sobowtór... Dobry pomysł na obronę.
Z tym, przed sądem, twój adwokat wybroni cię bez trudu.
Ma beret. Nie noszę beretu.
Przegrałeś, René!
Przez pewien czas pograsz sobie na kratach jak na harfie.
Twoja żona nie będzie czekać 20 lat.
Tylko matki są tak cierpliwe.
- Byłem w domu dziecka. - Twój barometr osobisty
wskazuje, że jesteś w gównie.
Do czego pan zmierza?
Nie wiesz, dlaczego pozwalaliśmy ci rabować banki?
Nie stawiasz sobie pytań?
Uważasz za normalne to, że tygodniami obserwujemy cię
tylko po to, żeby patrzeć na twoją buzię hipokryty?
Schneider wrócił.
- Dobrze o tym wiesz. - Nie widuję go. To wariat i ćpun.
Nie wiadomo, dlaczego zabił Sumatrę. Jest niebezpieczny.
- Będzie lepiej jeśli mi powiesz. - Nie mogę!
2 lata czekam na jego powrót. Zrobię wszystko, żeby go dopaść!
Nie widziałem go, ale wiem, że coś kombinował z Cyganami.
- Trudno mu ufać. Nie chcę go widzieć! - To nie takie pewne, René.
Jeśli go widziałeś i powiesz mi, gdzie jest, poczujesz się lepiej.
I będziesz wolny. Coś za coś.
Nigdy na to nie pójdę. A o nim nic nie wiem.
Nie pomogę panu.
Ja tobie też nie.
Szkoda.
René Pignon.
Brawo, komisarzu. Właśnie go szukałem. Inspektorze...
Dobry wieczór.
Nie jesteś sam? Czyj to dzieciak?
Nie obrażaj go. To gnom.
Nie, to mój chrześniak.
Poznajcie się bliżej. Zaraz wracam.
Dzień dobry.
- Jesteś ładniejsza. - Słucham?
Ładniejsza od tej wczorajszej.
- Była tu dziewczyna? - Wysoka blondynka.
Przed wyjściem przygotowała nam śniadanie.
Spędziła tu noc?
Tak. Cały czas się śmiali.
To co... Idziemy? Ty, gnomie, popilnujesz domu.
Nie nazywaj go tak. Jeśli tak bardzo chcesz zjeść na mieście,
zadzwoń po swoją blondynę. Będzie wniebowzięta.
Brigitte...
- Coś jej powiedziałeś? - Nie.
Proponuję układ. Zajmuj się swoimi kumpelami, nie moimi.
Dobrze? Wtedy będziemy żyć w zgodzie.
W porządku. Gniewasz się?
- Co jej powiedziałeś? - Że wczoraj była tu dziewczyna.
Życie z tobą jest proste i piękne jak w bajce.
Przygotuję coś do jedzenia.
Witam, panowie!
Kouébi ty też pokaż papiery!
- Znasz mnie, komisarzu. - Jasne.
iAle im bardziej cię znam, tym bardziej kocham.
Nie, ty nie musisz. Przecież wiesz.
Zobaczysz, że zaraz się zjawi.
Wskakuj do tyłu.
- Dlaczego, Stan? - Nie nazywaj mnie Stan.
- Co zrobiłem? Zabiją mnie! - Śmiało, słucham.
No, nie wiem...
U Kadoura w Belleville będzie dostawa.
Mam gdzieś Kadoura. Wiesz, czego chcę.
To chyba Cyganie... napadli na furgon.
Jednego nazywają Rocky.
- To wszystko, co wiem. - I co, sami zmontowali ten skok?
Ze Schneiderem.
- Wiem to od dziwki. - A wiesz, gdzie go można znaleźć?
Widziano go u Carmonich.
Pracujesz dzisiaj?
Nie. Mam długoterminowe zwolnienie lekarskie.
Tak?
Nie służy ci klimat Francji? Wysłać cię do twojego kraju?
Nie, komisarzu. To tylko grypa. Nic więcej.
Świetnie. Przydasz mi się wieczorem.
- Witam, panowie. - Chwileczkę.
- Miło pana widzieć, komisarzu. - Naprawdę?
- Przynajmniej mógł pan nas uprzedzić. - A to dlaczego?
No, wie pan, klienci robią się nerwowi.
Biedactwa. Są tacy wrażliwi.
Co podać, komisarzu?
Tego nie było w naszych ustaleniach.
Ustalenia, jak w polityce, wciąż się zmieniają.
Chociaż nie jestem politykiem, nie mam sobie nic do zarzucenia.
- Poza Schneiderem. - Nie był tu od 2 lat.
- I dobrze nam z tym. - Macie coś z oczami.
Warto pójść do optyka.
- A moja forsa? - Zostaje w banku.
Podzielę się. Przykro mi, ale podzielę się z panem.
Z wami zawsze to samo. Co za burdel! Zostaw mnie!
- Spokojnie, komisarzu. - Jasne.
Policja! Kontrola dokumentów tożsamości.
- Co się dzieje? - Chcą nam zamknąć budę.
Komisarz sądzi, że był u nas Schneider.
Schneider to świr.
Nikt go nie chce. Dlaczego mamy go akceptować?
Nie wiem. Może się go obawiacie.
W co pan gra, komisarzu?
W chowanego... ze śmieciem.
Gdy byłem mały nie lubiłem oszustów.
Teraz wręcz ich nie znoszę.
- Nie oszukujemy pana. - Mam nadzieję.
Prowadzicie piękny lokal,
po cóż więc przyjmować niechcianych gości?
- Mówiłeś mu o Schneiderze? - A skąd! Nie mówiłem nikomu.
To ciekawe! Nie widzicie, że ten glina czegoś od was chce?
W przyszłości zachowaj to dla siebie.
Ładnie ci z tym.
- Dobry wieczór. - Wszystko w porządku?
- Witam, komisarzu. - Dobry wieczór.
- Drinka? - Tak.
- Dawno pan tu nie był. - A pani wciąż jest na swoim miejscu.
To rzadkość!
Znasz drogę. Zaraz przyjdę.
- Nasz Topaz zawsze zwarty i gotowy. - Jasne.
Doskonale!
Zdrowie!
- W porządku? - Tak, świetnie.
Jest u mnie syn Simona.
- Znowu? - Tak... Nie znosi domu dziecka.
Ale nie może u mnie zostać na stałe. Do tego jest trudny.
Jak chcesz mogę go wziąć na weekend do Trouville.
Oczywiście, ale na razie może mieszkać u mnie... Ma 10 lat.
Niech zostanie prawiczkiem jeszcze przez 2, 3 lata.
Drań!
- Tu przesadziłeś. - Dobrze cię znam.
Schneider. Coś ci to mówi?
Tak... to wariat.
Szukam go. Był tu ostatnio?
Raz. Jakieś 3 tygodnie temu.
- Wziął sobie którą z dziewczyn? - Nie. Przyszedł z jakąś rudą.
Wyraźnie był na nią napalony.
- Wiesz, jak się nazywa? - Zdaje się, że Sandra.
Chyba ma salon fryzjerski na rue des Lombards.
Znam ją... Przepraszam.
Serge... obudziłem cię?
Chyba jestem na tropie Schneidera.
Odwiedza niejaką Sandrę, fryzjerkę, na rue des Lombards.
Mamy jej kartotekę. Zajmiesz się tym?
Dobrze.
Co robisz?
- Mogę ci zadać pytanie? - Tak, ale jeśli jest mądre.
Jaki był mój tato?
Fajnym facetem.
- Był dobrym gliną? - Nie mów glina.
Ci którzy tak mówią, nie lubią nas.
- Ale był dobry gliną. - To zawód nie dla mnie.
Masz rację. To żaden zawód. Chociaż, na początku...
Dlaczego poszliście do policji?
Dobre pytanie. Wciąż o tym myślałem.
Dlaczego nadal to robisz?
Nie nadal, tylko obstaję przy swoim.
Twój ojciec odszedł i nie skończył tego, co zaczął.
Pewnie irytuje go to tam, gdzie jest teraz.
Dokończę to za niego. Rozumiesz?
Fajnie, że jesteś moim ojcem chrzestnym.
Czego nie powiem o moim chrześniaku. Ale trzeba znaleźć powód.
Jazda!
Świetnie, panowie. Do widzenia.
Zostawiam go panom.
- Dokąd idziemy? - Zaczerpnąć powietrza.
- A ty wciąż uciekasz? - Co pan tu robi?
Posłuchałem głosu serca,
żeby dać ci uciec za dobre sprawowanie.
Co to za kombinacja? Nie prosiłem o to.
Nie bądź głupi. Masz to za friko. Nie możesz odmówić.
Mogę. Chcę wrócić do celi. Nie ma pan prawa!
To zabawne. Kiedy ostatnio cię widziałem byłeś spięty.
Jak kobieta, która chce się rżnąć, ale nie ma odwagi. Rozumiesz?
- Dziwne porównanie. - To metafora.
To ci się przyda, gdy przerzucisz się na pisarstwo.
- Po to mnie pan wypuścił? - Nie.
Pamiętasz, o czym mówiliśmy zanim przyszedł Pezzoli?
No, nie! Znowu o Schneiderze?
Ależ tak. Znowu będziemy mówić o Schneiderze?
Wrócisz na złą drogę, ale tym razem na całego.
Zbyt wiele ryzykuję.
Zdajecie sobie sprawę?
Chce, żebym znów pracował dla Schneidera. To samobójstwo.
To albo do pierdla. Na ile lat? Z sądami nigdy nie wiadomo.
Skorzystaj z tego, że cię wyciągnął.
Mógłbym go wykiwać i prysnąć za granicę.
Dopadnie cię. Poza Francją nie masz żadnego wsparcia.
Nawet nie znasz angielskiego.
Schneidera... też dobrze byłoby wycofać z obiegu.
Gdy komisarz będzie go miał na celowniku,
zdmuchnie go... jak świeczuszkę.
Nie masz wyboru. Nic nie wiemy i cię nie znamy.
Możemy ci tylko pożyczyć gówna na szczęście.
Dziękuję... panowie.
- Ten Stan da się przekupić? - Nie.
- Szkoda. - Sądzę, że posuwa się za daleko.
Sandra, 27 lat.
Z dobrej rodziny. Ojciec był kolejarzem.
Jak idzie obserwacja?
Czasem przychodzi do niej jeden oprych, żeby się poopalać.
Aldo Benani. Urodzony w 1952 roku w Sottomarinie, we Włoszech.
Dostał 2 lata za sutenerstwo.
Oskarżony za napad z bronią w ręku, ale zwolniony.
Société Générale w Strasburgu. 82. Był tam.
Łatwo go rozpoznać. To list gończy. Nie ma wątpliwości.
Chcę Sandrę w biurze w ciągu 48 godzin.
Nic na nią nie mamy.
- Znajdziecie u niej narkotyki. - A jak nie znajdziemy?
Jesteście dobrym policjantem, Morin. Trochę wyobraźni.
Na pewno coś znajdziecie.
Przepraszam.
Coś wiesz o ucieczce René Pignona?
Głośno o tym.
René Pignon? Uciekł?
Nie. Wiesz, mamy tyle spraw na głowie, że...
- A co? - Nic. Pezzoli się gorączkuje.
Gdybyś chciał komuś pomóc tak, jak mnie...
Nie zapomnę. Jak będę wiedział.
Jeśli chodzi o Pezzoliego, zawsze do usług.
Dzięki.
Jedziemy do Brigitte?
Nie, do Carole... przyjaciółki.
Tylko bez głupstw. Tym razem trzymaj język za zębami.
Jak coś chlapniesz, dam ci takiego klapsa, że popamiętasz. Tędy.
Naprzód!
Dzień dobry.
- Zastałem ją? - Jasne.
Super.
Dzień dobry.
Carole, przedstawiam ci Christiana, mojego chrześniaka.
- Umiesz pływać? - Tak jakby...
No dobrze. Nauczymy cię. Przebierz się.
- Miły chłopak. - Miły, owszem, ale... uparty.
Mogłabyś go przypilnować? Lubi znikać z oczu.
Tu daleko nie ucieknie.
- Ty i dziecko? Niewyobrażalne! - Też tak myślę.
- Pamiętasz o weekendzie? - Co?
- Stan... - A, Deauville. Oczywiście.
- Masz rezerwację? - Tak.
Ale... chyba musimy przełożyć to na później.
- Zbyt rzadko cię widuję. - Masz rację.
Zadzwonię.
Stan jest świetny.
Jedliśmy w chińskiej restauracji. Było super.
Podali nam kulki mięsne. Brigitte nauczyła mnie jeść pałeczkami.
- Brigitte? - Tak.
Dranie! To wy podrzuciliście mi narkotyki!
Chyba nie podejrzewa pani policji o tak niecne machinacje.
Dopiero ekspertyza wykaże, czy to jest kokaina.
Zamiast udawać glinę idź się łajdaczyć do Lasku Bulońskiego.
Świetny pomysł!
Powinna pani zajmować się w pośredniaku dziewczynkami bez pracy.
Nie miała pani z nami do czynienia?
- Mam nieskalaną kartotekę. - Gratulacje.
Cnotliwość w świetle prawa to dzisiaj prawdziwa rzadkość.
Chyba przesłuchiwałem panią 2 lata temu.
Trzy lata, komisarzu. W charakterze świadka.
Impreza w Sanlis
i mała orgietka... w La Reine Pedauque.
- Była tam pani przypadkiem. - W istocie.
Zeznałam prawdę.
Nagą prawdę. To lubię.
Zna pani tego młodzieńca?
Tak. To klient.
Jego kartoteka nie jest nieskazitelna.
- Co mnie to obchodzi? - Często go pani widuje?
Przychodzi do salonu, żeby się poopalać.
Tylko to? A inne serwisy?
Nie jestem dziwką! Niech pan zapyta swoich kumpli!
Chciałabym tylko wiedzieć, po co ta mistyfikacja?
Odkryć przed panią karty?
Po moim walecie...
idzie król kier. Piękna twarz zabójcy.
Nie znam tej gęby.
Rżnie się pani z zamkniętymi oczami?
- Przy orgazmie to normalne. - A ty?
Też je zamykasz, gdy cię rżną?
Nie. Panienka chce ci udzielić lekcji z wychowania seksualnego.
Nie mam nic do powiedzenia! Nic!
A nawet gdybym wiedziała, to i tak nie powiem.
- Wszyscy jesteście draniami! - Na początek,
zejdzie pani do pięknego pomieszczenia z kratami
...za przemyt narkotyków. - Dobrze.
- Powiem o tym sędziemu śledczemu. - W obecności adwokata.
Ta formuła męczy nawet nasze maszyny do pisania.
Nie zostanę tu długo.
Morin... powiadom prasę o aresztowaniu panienki.
Niezła reklama pani salonu fryzjerskiego.
Gdy przyjdzie do pani Schneider,
wypiszę mu przepustkę. Jestem uczynny.
Słuchaj, Morin. Zamykasz oczy, czy nie?
- Kiedy? - No wiesz... gdy ten tego...
Dobry wieczór, glino... Tak, to ja...
W porządku, ale byłoby lepiej, gdybyś puścił Sandrę.
Nie mam tu nic do powiedzenia. To zależy od sędziego śledczego.
Nazywa się Cardinal.
Takie nazwisko nie trudno zapamiętać.
Lepiej uwiń się i ją uwolnij, bo wpadniesz w kłopoty!
Kapujesz?!
- Spadaj! - Co z tobą?
To, że nic ci nie wiszę. Spadaj!
- Coś się stało? - Nic. Wracaj do łóżka.
Kobiety są dziwne.
Gdy poznałem moją żonę...
była, jakby to powiedzieć... przy kości, krągła
...uformowana... Rozumie pan? - Jasne.
Na początku nasze relacje seksualne były cudowne...
ale 2 lata temu postanowiła schudnąć.
Miała obsesję. Zaczęła stosować różne diety.
Zupełne szaleństwo.
A to starta marchewka...
- Jest Christian? - Witam, komisarzu. Nie ma nikogo.
- Już wyszedł. - Na pewno?
- Tak. Zamykałem szatnię. - Policja! Dokumenty!
Już zaczynałem się martwić.
- Jak wyszedłeś? - Przez mur.
- Na razie. - Cześć.
- Cześć, inspektorze. - Pamiętaj, że masz słuchać inspektora.
Chodź.
Wolałbym spotkać się w Luwrze. Nie lubię cmentarzy.
- Zatem uważaj. - Jak mam to rozumieć?
Wysłałeś tu sporo ludzi. Są też twoi kumple...
Pomyśl o wdowach. Wiele z nich potrzebuje pocieszenia.
- Wdowy nagrobne, jak mówią. - Kiepskie poczucie humoru.
- Masz coś dla mnie? - Złapałem kontakt ze Schneiderem.
- Nie tracisz czasu. - Przysłał mi kogoś.
Coś planuje. Usłyszał, że uciekłem, więc chce się ze mną spotkać.
- Dlaczego? - Nie wiem. Spotkamy się we wtorek.
- Gdzie? - W hurtowni o 12:00, przy Chatillon.
- Super. Zjawię się. - Ja też.
Masz rację. Im większe w tym szaleństwo...
Już dobrze...
Czego pan chce?
Co, Rene...
bawimy się w szpicla?
Niczego nie powiedziałem.
Byłeś na cmentarzu, żeby zebrać myśli przy grobie de Mussseta. (poeta)
Jest pan dobrze poinformowany. O co chodzi?
Byłem z komisarzem Stanem.
- Nie pracujecie razem? - Powiedzmy znosimy się.
Czyli, kto kogo wykiwa.
Dlatego powiesz mi to, co jemu.
Jedzie wóz Schneidera. Nie jest sam i nie on prowadzi.
Schneider... poddaj się!
Mamy cię!
Wiem, że tam jesteś!
Tędy! Szybko!
Dureń.
Rocky!
Przerwać ogień?
- Brawo, komisarzu. - Co znowu?
Coś panu powiem.
- Chcę panu podziękować. - Mam to gdzieś.
Lepiej trzymaj się swoich dziwek i alfonsów.
Wrócimy jeszcze do kina La Vilette?
Nie ma sprawy.
Ale musimy też wrócić na górę. Winda nie działa. Chodź!
- Co to jest geoda? - Trudno to wytłumaczyć.
Coś w rodzaju groty, której ściany
pokrywają kryształy podobne go gwiazd.
Nie ruszaj się.
- Co się stało? - Nic. Chodź.
Dokąd idziemy?
Oznajmił tylko, że w świetle okna zobaczył spadającą kobietę.
Zaczekaj. Oddzwonię.
- Co jest? - To później. Zajmij się Christianem.
Bądź grzeczny i nie bój się.
- Proszę pana... - Nie boję się.
Kiepsko z nim.
- Ale, panie komisarzu... - Otwieraj sejf!
Nie znam szyfru.
P-38. Sześciostrzałowy. Prędkość kuli 442m. Na sekundę.
Wystarczy?
Chyba tak.
Torba!
Widziałem jak pan wchodził.
Forsa w moim sejfie chyba pochodzi z napadu na furgon.
Schneidera?
Jeśli coś mi się stanie, masz obowiązek zawiadomić szefa.
Ale tylko w tym przypadku.
- Zlokalizowaliśmy Aldo. - Prawą rękę Schneidera?
- Tak. - No to chodźmy.
Czego chcecie? Dokąd jedziemy?
Na orgietkę. Chyba to lubisz.
Czego chcecie?
- Zdejmij mu kaptur. - Nie chcę was widzieć.
Komisarz Stan. Może być?
Jesteście glinami?
- Gdzie twój szef? - Nie mam szefa.
- Bezrobotny. - Gdzie Schneider?
Kto?
Nie rżnij głąba. Wiesz, o kim mówię.
Nic z tego nie rozumiem.
Tylko więzienie ocali ci tyłek.
Mogę cię sprzątnąć i powiedzieć, że to robota Schneidera.
Posłuchajcie...
Nie mogę powiedzieć. Jest podejrzliwy.
Dzwoni, gdy czegoś ode mnie chce.
Zbierz myśli. Na pewno gdzieś bywa.
Wpada do Carmonich.
Tylko do nich?
Zaczekajcie.
- Czasem bywamy u Rocky'iego. - Kto to?
- Pomaga ci w aktach przemocy? - Nie stosuję przemocy.
Gdzie jest Rocky?
Ma kawalerkę na bulwarze Belleville...
numer 26, czwarte piętro... Tak mi się zdaje.
Widzisz? Współpraca z nami nie jest taka trudna.
Wystarczy zacząć.
W pierdlu możesz nawet dać się przelecieć kumplom.
Na pewno ci się spodoba i jeszcze będziesz o to prosił.
No, tak. Karmimy sobie ptaszki.
- O co chodzi? - Ta ja, Morin.
- Christian jest sam? - Nie. Siedzi u Orsoniego.
Grają w scrabble.
- Jest w tym mocny. - Wszędzie go pełno.
- Mnie to mówisz? - Ale jest uroczy.
Przyniosłem coś do jedzenia. Jest pan tu od 10 godzin.
Co z Sandrą?
Sędzia zwolnił ją warunkowo, jak pan sugerował, ale...
straciliśmy ją z oczu. Zaskoczyła nas. Niezły z niej piskorz.
Bardzo mi przykro.
A potem, po zamknięciu sprawy Schneidera...
Mówią, że odejdzie pan z policji.
To tylko gadanie, Morin.
- Nie jedzie pan na Antyle? - Nie.
- A co z chłopcem? - Wróci do domu dziecka...
znowu ucieknie...
i da mi nieźle popalić... Normalka.
Ale zdążyłem się przyzwyczaić... Jest fajny.
Cieszę się, że pan zostaje.
Jest pan trochę szorstki, ale lubię pańskie metody.
Szczęściarz.
Nasz Schneider coś się nie pokazuje.
Ciekawe, czy Aldo nas wykiwał.
Na pewno się zjawi... tylko kiedy?
Mogę zadzwonić?
- Rocky? - Tak?
To ja.
Nie przyjdę. Gliny zgarnęły Aldo, a więc uważaj.
- Gdzie się spotkamy? - Jak zwykle, ale jutro.
- Spróbuj go zlokalizować. - Trochę za krótko...
- Gdzie jest Schneider? - Nie znam go!
- Mów, bo rozkwaszę ci gębę. - Proszę, ale nic nie wiem.
- Rozmawiałeś z nim przez telefon. - Ze Schneiderem? Coś pan!
Obiecuję, że skończysz w pierdlu.
Nic ci nie powiem, glino!
Nie boję się. Zabiłem ojca, gdy miałem 14 lat.
Zlokalizowaliśmy telefon. Kafejka przy Avenue du Maine 144.
Już nic nam po tobie.
Mogę tylko wrzucić cię do kubła z takimi śmieciami jak ty.
Skujcie go.
Policja! Ktoś stąd dzwonił 10 minut temu.
Nie muszę wszystkich pamiętać.
Zaraz odzyskasz pamięć.
- Wysoki facet. Miał włosy... - Tak?
Michel Lazare.
Jest w hotelu od tygodnia. Czasem wpada na kawę.
- Niezbyt rozmowny. - Ty gadasz za dwóch. Wystarczy.
- Pokój Lazare'a? - 24.
- Piętro? - 2.
Do środka i nie wychodzić.
- Strzelaj. Będzie szybciej. - Chęci to mi nie brakuje...
ale respektuję prawo.
2 lata temu zabiłeś gliniarza jak psa. Nie zasłużył na to.
Mam to gdzieś. Kończ i nie pieprz.
Kiedyś poszedłbyś za to na szafot.
Ale i tak zapłacisz. Dostaniesz minimum 20 lat.
Zobaczysz jak zbliża się starość. Bez żony, w osamotnieniu.
Wyjdziesz zniedołężniały i wyniszczony więziennym żarciem.
W sam raz do hospicjum.
A jeśli ucieknę?
Jeśli uciekniesz, znajdę cię na końcu świata,
żebyś za to zapłacił...
żebyś zapłacił za swoje draństwa. Co do grosza.
Wysiadaj z mojego wozu!
20 lat. Co do dnia.
Jest wasz.
- Brawo, ojcze chrzestny. - Miałeś mnie tak nie nazywać.